Kolejny obryw na zachodniej Dru

Więcej naprawdę bardzo ciekawych informacji na temat Zachodniej ściany Dru możecie znaleźć tutaj:

http://www.sudeckikw.pl/strony/artykuly/pp_petit_dru_ewolucja_sciany.html

Zdjęcia ściany po ostatnim obrywie i komentarz w języku francuskim możecie znaleźć tutaj:

http://www.tvmountain.com/article/articles-divers/8526-eboulement-face-ouest-drus-11-09-2011.html

http://compagniedesguidesdechamonix.over-blog.com/article-efondrement-dans-les-drus-83975390.html

Poniżej kilka słów na temat mojej przygody z tą słynną ścianą.

W 2008 roku, podaj na tydzień przed moim ślubem znalazłem się z Kuba w Alpach

Postanowiliśmy załoić zachodnią ścianę Dru. Nie pamiętam dokładnie, ale chyba pani w Mezonie mówiła nam, że nikt tego już od ostatniego obrywu nie robi, bo to niebezpieczne. Wjechaliśmy na Grande Montes i stamtąd rozpoczęliśmy karkołomne zejście przez lodowiec pod Dru, coś pomyliliśmy i zeszliśmy za nisko – było strasznie - wszystko się ruszała, ale jakoś udało się nam dostać pod morenę i nią podejść już pod samą ścianę, gdzie znaleźliśmy opisaną w wielu miejscach wygodną kolebę.

Z ściany się nie sypało.

W kolebie, co było dla mnie szokiem, bo od ostatniego obrywu minęły trzy lata, ciągle było pełno pyłu – po prostu, w miarę wodoszczelna koleba sprawiła, że deszcze nie wypukał poobrywowego pyłu który w 2005 roku doleciał ponoć do stancji Montenvers      

 Rano rozpoczęliśmy wspin. Do tarasów było bardzo łatwo, o dziwo praktycznie nic nie dołożyliśmy do asekuracji – było tyle stałych spitów i ringów – niektóre oczywiście pogięte – to świadczyło tylko o ilości spadających ścianą kamieni.

Nad tarasami wspinanie zaczęło się robić trochę trudniejsze(ale bez przesady - jeśli choć trochę umiemy się wspinać w rysach to jest ok. Przeważnie było to po prostu uczciwe amerykańskie 5.8-5.9(podaj dwa wyciągi były trudniejsze) – pamiętajmy, że ten wariant wytyczyli rozwspinani na El Capitanie Amerykanie)   

Chciałbym tutaj dodać, że mówienie o „przepięknej” wspinaczce na zachodnie Dru, to trochę kpina – wyciągi te pod względem estetyki w niczym nie dorównywały tym  z Capucyna, Południowej Midi, czy też mojemu odkryciu z tego roku – ścianie Point Adolphe Rey  

W końcu podeszliśmy pod słynne zacięcie – ślady gigantycznego obrywu na prawo były kolosalne. Stwierdziliśmy, że spróbujemy załoić jeszcze kluczowe zacięcie i wtedy zdecydować co dalej. Padło one w stylu RP(pp).

Zdecydowaliśmy się napierać dalej - nigdy nie zapomnę jak po wahadle, okazało się, że w miejscu gdzie powinna być półka nie ma nic, a niżej na póle której nie było w schemacie znajduje się 10-15 cm pyłu. Nade mną wisiały, z dość sporego skalnego okapu gigantyczne granitowe płyty – naprawdę wiało grozą…

Mijała właśnie ósma godzina naszego wspinania, kiedy sizalowe liny świsnęły w dół i rozpoczęliśmy odwrót.

Co ciekawe, lina nam się klinowała jak rzadko kiedy – kilka razy musieliśmy się wspinać by ją ściągnąć Co więcej,  pierwszy raz zdarzyło mi się wtedy, iż końcówka ściąganej liny zawinęła się na drugiej i zrobiła, jak się potem po wspięciu do stanowiska okazało, normalną  kluczkę na karabinku zjazdowym…

W końcu udało nam się zejść. Obiecałem sobie wtedy, że już na tą ścianę nie wrócę;-)

Ps. Ostatniej zimy zespół wspinający się na drodze klasycznej na północnej ścianie, znalazł stare haki leżące na śniegu – wyglądało to tak jakby rysy się nagle rozszerzyły i haki te wypadły

Ps. Według informacji jaką zdobyłem w biurze przewodnickim w Chamonix, od 1997 roku nie było przejścia American Direct w starej, znanej wersji. Zdarzyło się za to(raz albo dwa) że po pokonaniu kluczowego zacięcia zespół przehaczył po spitach na północna ścianę. Spity te  pozostawiła ekipa filmowa kręcąca przed laty solującego Profita